Tag - โรคสองบุคลิก

ขาบนสะพาน

ผมรู้สึกตกใจ เมื่อไฟหน้ารถกระดกขึ้นไปตามความชันของสะพานข้ามคลองสายเล็กๆ หน้าหมู่บ้าน ไฟหน้ารถส่องไปเห็นขาคู่หนึ่ง ห้อยมาจากราวสะพาน แสงไฟส่องให้เห็นเพียงช่วงขาวูบเดียว เพราะผมติดนิสัยที่จะหักซ้ายให้ชิดซ้ายไว้ก่อน สะพานเล็กๆ ที่ค่อนข้างชัน บางทีคุณก็ไม่เห็นว่ารถอีกฝั่งก็กำลังขึ้นมาเหมือนกัน เมื่อหักจนไฟส่องเห็นขา ผมก็รีบหักกลับ และลงสะพานไป เพื่อจะหักเลี้ยวเข้าหมู่บ้าน เวลาตี 2 ใครจะออกมานั่งเล่นบนสะพาน คลองเบื้องล่างก็เป็นคลองน้ำนิ่งและดำ ยุงคงมีมหาศาล เมื่อลงไปถึงพื้นเบื้องล่าง ผมยังไม่เลี้ยวเข้าหมู่บ้าน แต่จอดรถ และหันกลับไปมองบนราวสะพาน บนสะพานมืดสนิท ผมเห็นเค้าโครงสะพานนั้นเพียงเป็นเงาดำๆ และไม่เห็นการเคลื่อนไหวใดๆ ผมจ้องต่ออีกหน่อย เผื่อจะเห็นภาพอะไร ใจนึกอยากให้เห็นเป็นเงาใครซักคนก็ยังดี แต่ก็ไม่เห็นใคร ผมถอนเท้าออกจากเบรค และหักเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ป้อมของ รปภ และเปิดกระจกถาม "พี่ ใครมานั่งอยู่บนราวสะพานน่ะ เมื่อกี๊ผมหักหัวใส่เค้า เห็นแต่ขา ดึกป่านนี้ยังจะมีคนมานั่งตากยุงอยู่อีกเหรอพี่" "เอ ปกติ ป่านนี้ไม่มีใครนะครับ คนบนคอนโด กลางวันเค้ายังไม่ค่อยจะลงมาเลย ส่วนหอพักนี่ ถึงมีคนยังไม่หลับไม่นอนบ้าง แต่เค้าก็แค่เดินผ่านนะครับ ดึกป่านนี้แล้วด้วย" รปภ ตอบผม "แต่เดี๋ยวผมเดินไปดูให้" รปภ หยิบไฟฉายจากในป้อม และเดินส่องไฟไปดู ผมมองตามแสงไฟไปจนถึงบนสะพาน สักพัก รปภ ก็เดินกลับลงมา "ไม่มีใครนะครับ ผมส่องหาลงไปฝั่งโน้น ก็ไม่มีคน คุณตาฝาดรึปล่าวครับ รึไม่...