Tag - รีวิว

ผีเสื้อและดอกไม้ (รีวิวหนัง)

ไม่เคยมีโอกาสได้ดูเรื่องนี้สักครั้ง แม้จะได้ยินชื่อมาบ่อย รวมทั้งไม่รู้เรื่องราวของหนังด้วย จนมาได้ดูและรับรู้เรื่องราวทั้งหมดไปพร้อมๆ กัน ถือได้ว่า เป็นหนังแนวแปลกสำหรับยุคนั้น ที่หนังแต่ละเรื่องมักมีสูตรสำเร็จของมัน ต้องมีฉากไคลแมกซ์ ฉากเรียกน้ำตา หรืออะไรไป แต่อาจไม่ใช่กับเรื่องนี้ หนังปูเรื่องเป็นชีวิตชาวบ้านปกติของพื้นที่มุสลิมของใต้ ผมนึกย้อนไปในวัยเด็ก ในพื้นที่จังหวัดเดียวกัน ชุมชนที่ไกล้สถานีรถไฟ มากมีผู้คนและความเจริญกว่าชุมชนที่ทำนา ทำสวน แต่ก็จะไม่เท่าในเมืองใหญ่ เช่นหาดใหญ่หรือยะลา หนังเล่าเรื่องอย่างไม่พยายามกดดันคนดูให้รู้สึก ชีวิตยากจน ต้องออกจากโรงเรียน ต้องทำงานผิดกฏหมายด้วยเหตุผลที่เราจะเชื่อได้ หนังไม่ได้ชี้ว่า ความยากจนแร้นแค้นเป็นความทุกข์ที่คนดูจะต้องร้องไห้ แต่แค่บอกให้เราเข้าใจ หากการตัดสินใจใดๆ จะถูกข้อแม้เหล่านั้นมาเป็นเงื่อนไข เหมือนชีวิตของฮูยัน (ดูเหมือนจะเห็นเขาร้องไห้แค่ครั้งเดียว แต่ในเหตุอื่นๆ เราจะรู้สึกถึงความปกติ)​ นั่นอาจทำให้เราคิดได้ 2 ทาง ทางแรก คือเราจะสามารถตัดสินได้ทุกอย่างด้วยเหตุผลของเรา และนั่งรอดูว่าสิ่งที่เราตัดสินไปแล้วนั้น ท้ายที่สุด มันถูกต้องหรือไม่ หรืออีกทาง คือเราสามารถปล่อยใจตัวเองให้รอดูการตัดสินใจของตัวละคร อย่างพร้อมจะเข้าใจ สิ่งที่เราเห็นได้จากในหนังคือ ทุกคนล้วนเป็นคนดี หรือทุกคนย่อมอยากเป็นคนดี และมีพื้นฐานความเป็นคนดีอยู่ในตัวเอง ผมเคยโพสต์เรื่องนี้เอาไว้ครั้งนึง ผมเองก็เชื่อเช่นนั้น หากแต่ชีวิตของทุกคน อาจไม่มีโอกาสได้แสดงความเป็นคนดีนั้นออกมา อาจจำเป็นต้องกระทำสิ่งเลวร้าย สิ่งผิด ไปด้วยเหตุผลและความจำเป็น จนต้องถูกเรียกว่า คนเลว หนังเรื่องนี้อาจไม่มีไคลแมกซ์ ไม่มีหักมุม...

รักวุ่นวาย ยัยตัวป่วน Me Always You (รีวิวซีรีส์ Netflix)

กดดูซีรีส์เรื่องนี้เพราะช่วงนี้ไม่มีเกาหลีน่าดูให้ติดตาม พอเห็นว่าเป็นไทย แถมพระเอกคือเป้ ผมรีบปิดไปหลายวัน จน เอาวะ ไม่มีอะไรดูนี่ ผมสังเกตุมาพักนึง และเห็นว่า ละครไทย มักเป็นเรื่องของความรักเสีย 99% และในละครรัก 99% นั้น เป็นรักแบบ 3 เส้าเสีย 98% ของ 99% นั้น และ 78% ของ 98% ของ 99% นั้น มักเป็นเรื่องของการแก่งแย่งความรักกัน 60% ของ 78% นั้น มักเป็นการแก่งแย่งแบบไร้ความคล้ายชีวิตจริง และ 85% ของ 60% นั้น อีกฝ่ายที่มาแย่งความรัก มักถูกตราหน้าว่า "นางอิจฉา" ที่ชีวิตพวกแม่งได้แต่กรี๊ดๆ เกาะแขนพระเอก และทำหน้าบ่งบอกให้ผู้ชมทั้งประเทศรู้ว่าอีนี่คือตัวอิจฉา ความจริงกว่านั้นคือ ต่อให้แม่งไม่ทำหน้าบิดเบี้ยว แสยะยิ้ม ทำตามเหลือก เราก็ยังดูรู้ตั้งแต่เห็นภาพนิ่ง ว่าอีนี่คือนางอิจฉา แต่เรื่องนี้ ไม่ใช่แบบนั้น เป็น 40% ของ 78%...

Happiness (รีวิวซีรีส์ Netfrix)

ผมเคยมองตัวเองและสังคมรอบด้านเอาไว้ เมื่อคราวโควิดแพร่ระบาดใหม่ๆ เป็นเหตุผลให้เราต้องใส่หน้ากากเข้าหากัน เว้นระยะ ไปจนเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตและความคิดอ่านของเราไปหลายอย่าง ใหม่ๆ ผู้คนเริ่มตื่นตัวกัน หน้ากากอนามัยขาดตลาด จากที่ขายกันชิ้นละไม่กี่บาท ขยับไปเป็นสิบเท่า สินค้าหลายอย่างขาดตลาดจากการกักตุนของผู้ใช้ และผู้ขายที่รอขึ้นราคา ไปจนถึงกรณีที่ผมเคยเกือบต้องทะเลาะกับชายคนนึง ที่ไม่พยายามเว้นระยะห่างกันในเคาน์เตอร์คิดตังค์ ผมเคยพูดว่า คนเราทุกคน ล้วนเป็นคนดี แต่ด้วยปัจจัยหลายๆ อย่างที่เกิดขึ้น สามารถเปลี่ยนคนที่คิดดีไฝ่ดี ให้กระทำอะไรที่เลวร้ายออกไปได้ คนต้องถูกเรียกว่า คนเลว ไปในที่สุด ปัจจัยนึงที่สำคัญคือ "ความเห็นแก่ตัว" นั่นเอง การกลัวเสียเปรียบ กลัวผิดพลาด กลัวไม่เท่าทันคนอื่น กลัวต้องเสียผลประโยชน์ที่ควรจะได้ กลัวไม่พอจนต้องเผื่อ กลัวความขาดแคลนในวันข้างหน้า กลัวจะต้องแย่กว่าคนอื่น นั่นคือเหตุผลหลักๆ ที่ทำให้เราจำเป็นต้องคิดเห็นแก่ตัว เมื่อเราเริ่มคิดเห็นแก่ตัว และเริ่มประพฤติตัวด้วยความคิดแบบนี้ไปหลายๆ ครั้ง เราจะเริ่มชินกับมัน และเริ่มแสดงออกแบบนั้นได้อย่างไม่เคอะเขิน ไปจนทำไปโดยไม่คิดอะไร เพราะมีเหตุผลอธิบายตัวเองอย่างเต็มที่ ตามเหตุผลย่อหน้าบน ซีรีส์เรื่องนี้ แม้จะใช้ซอมบี้เป็นตัวเดินเรื่อง แต่มันกลับเป็นประเด็นรองไปจากการพูดถึงความคิดโดยใช้ข้ออ้างให้ตัวเองต่างๆ ซึ่งเข้าใจว่า ผู้สร้างคงคาดหวังจะชี้ประเด็นนี้ให้สังคมแลเห็น ถ้าจับตัวละครทุกตัว มาขยายความ ผมเชื่อว่า เราจะพบตัวเราเอง ซ่อนอยู่ในตัวละครซักตัว หรือมากกว่านั้น ผมเองก็ยอมรับ คราวน้ำท่วมใหญ่ ผมก็หาถุงทราย แผ่นพลาสติก เทปกาว...