Tag - ฆาตรกรรม

ห้องตรงข้าม

เสียงเคาะประตูห้องเบาๆ 2-3 ครั้ง ผมกำลังยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม จึงต้องค้างมือไว้ไกล้ปาก ลุกขึ้นจากโซฟาโดยเผลอถือแก้วกาแฟไปด้วย "พี่คะ" เสียงลอดประตูมา ไม่คุ้นหู ผมส่องตาแมวออกไป โชคดีที่ไม่ทันได้ซดกาแฟเข้าไปก่อน ไม่เช่นนั้นคงสำลัก ภาพที่เห็นผ่านช่องตาแมวเป็นหญิงสาวนุ่งผ้าเช็ดตัวกระโจมอก มีผ้าสำหรับเช็ดผมคลุมไหล่อีกที แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนักหรอก เป็นหญิงสาวห้องตรงข้ามเยื้องๆ กันนี้เอง แม้ความจริง ผมจะแอบมองเธอมาพักใหญ่ แต่ผมก็ไม่เคยพูดคุยทำความรู้จักกับเธอ ตึกของเราเป็นตึกสูงอยู่เพียงหลังเดียวของบริเวณนี้ ชาวคอนโดนี้ เลยมักเปิดประตูหน้าห้องและหลังห้องให้ลมโกรก ซึ่งช่วยให้เย็นสบายโดยไม่ต้องเปิดแอร์ในตอนกลางวัน เธอก็ทำแบบนั้น แต่ไม่ถึงกับเปิดเต็มประตู เพียวแง้มไว้ครึ่งบาน แต่เมื่อผมมองจากประตูห้องผม จะสามารถเห็นได้เกือบทั้งห้อง เพราะห้องเป็นเพียงห้องสตูดิโอ ไม่มีอะไรกั้นสายตา เธอมีลูกเล็กๆ อายุน่าจะไม่ถึงขวบดีตอนที่ย้ายมา ผมไม่เคยเห็นสามีของเธอ เลยเดาว่าเป็น single mom หรือไม่ก็อาจเป็นเมียน้อยใคร เพราะเธอหน้าตาค่อนข้างดี และมักแต่งตัวโป๊ยามอยู่ห้องเสมอ นั่นจึงเป็นสาเหตุให้ผมปิดประตูห้องตลอดเวลา และแอบมองผ่านช่องตาแมวเอา "หวะ.. หวัดดีครับ" ผมตะกุกตะกัก "ค่ะพี่.. หนูรบกวนพี่หน่อยสิคะ" "มีอะไรเหรอครับ" "เครื่องทำน้ำอุ่นหนูเสียน่ะ พี่ช่วยดูให้หน่อยได้มั้ยคะ" "อ่อ ได้ครับ เดี๋ยวดูให้ แต่ถ้ามันเสียที่เครื่องเลย ผมซ่อมไม่ได้นะครับ ถ้าแค่ช็อตหรือไฟเกิน ก็อาจจะพอทำได้" ผมแบ่งรับแบ่งสู้ เพราะไม่ค่อยกล้ารื้อเครื่องทำน้ำอุ่นมากนัก กลัวมันจะช็อตใส่เอา ระบบไฟของคอนโดนี้ แยกเบกเกอร์เอาไว้ เป็นไฟหลัก, ปลั๊ก และเครื่องทำน้ำอุ่น เผื่อการมีปัญหาเฉพาะด้าน...

ขาบนสะพาน

ผมรู้สึกตกใจ เมื่อไฟหน้ารถกระดกขึ้นไปตามความชันของสะพานข้ามคลองสายเล็กๆ หน้าหมู่บ้าน ไฟหน้ารถส่องไปเห็นขาคู่หนึ่ง ห้อยมาจากราวสะพาน แสงไฟส่องให้เห็นเพียงช่วงขาวูบเดียว เพราะผมติดนิสัยที่จะหักซ้ายให้ชิดซ้ายไว้ก่อน สะพานเล็กๆ ที่ค่อนข้างชัน บางทีคุณก็ไม่เห็นว่ารถอีกฝั่งก็กำลังขึ้นมาเหมือนกัน เมื่อหักจนไฟส่องเห็นขา ผมก็รีบหักกลับ และลงสะพานไป เพื่อจะหักเลี้ยวเข้าหมู่บ้าน เวลาตี 2 ใครจะออกมานั่งเล่นบนสะพาน คลองเบื้องล่างก็เป็นคลองน้ำนิ่งและดำ ยุงคงมีมหาศาล เมื่อลงไปถึงพื้นเบื้องล่าง ผมยังไม่เลี้ยวเข้าหมู่บ้าน แต่จอดรถ และหันกลับไปมองบนราวสะพาน บนสะพานมืดสนิท ผมเห็นเค้าโครงสะพานนั้นเพียงเป็นเงาดำๆ และไม่เห็นการเคลื่อนไหวใดๆ ผมจ้องต่ออีกหน่อย เผื่อจะเห็นภาพอะไร ใจนึกอยากให้เห็นเป็นเงาใครซักคนก็ยังดี แต่ก็ไม่เห็นใคร ผมถอนเท้าออกจากเบรค และหักเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ป้อมของ รปภ และเปิดกระจกถาม "พี่ ใครมานั่งอยู่บนราวสะพานน่ะ เมื่อกี๊ผมหักหัวใส่เค้า เห็นแต่ขา ดึกป่านนี้ยังจะมีคนมานั่งตากยุงอยู่อีกเหรอพี่" "เอ ปกติ ป่านนี้ไม่มีใครนะครับ คนบนคอนโด กลางวันเค้ายังไม่ค่อยจะลงมาเลย ส่วนหอพักนี่ ถึงมีคนยังไม่หลับไม่นอนบ้าง แต่เค้าก็แค่เดินผ่านนะครับ ดึกป่านนี้แล้วด้วย" รปภ ตอบผม "แต่เดี๋ยวผมเดินไปดูให้" รปภ หยิบไฟฉายจากในป้อม และเดินส่องไฟไปดู ผมมองตามแสงไฟไปจนถึงบนสะพาน สักพัก รปภ ก็เดินกลับลงมา "ไม่มีใครนะครับ ผมส่องหาลงไปฝั่งโน้น ก็ไม่มีคน คุณตาฝาดรึปล่าวครับ รึไม่...