เพื่อนของผม

เพื่อนของผม

สมัยเริ่มเรียนศิลปะ เราได้รู้จักศิลปินมากมาย ได้เห็นภาพ หน้าตา อากัปกริยา กระทั่งการแต่งตัว ผมเคยตั้งข้อสงสัยว่า คนเหล่านั้นเค้ามีวิถีชีวิตยังไง กินอยู่ พูดคุย ใช้เวลา เข้าสังคม หรือมีกิจกรรมอะไรที่แตกต่างออกไปจากเรามั้ย ในฐานะที่เราเองก็เป็นเพียงครอบครัวปกติ ที่มีวิถีปกติที่ใครๆ ก็น่าจะนึกภาพออก

ยิ่งศึกษามากขึ้น ก็ยิ่งพบวิถีชีวิตที่แตกต่างของเหล่าศิลปิน วิธีคิด การตีความ การให้ความหมาย หรือการถ่ายทอดสิ่งที่อยู่ในความคิด มันแลดูช่างแตกต่างกับตัวเราเสียเหลือเกิน

เราจึงมักเริ่มพยายามเป็นศิลปินกันตั้งแต่เวลานั้น

เราไว้ผมยาว กางเกงเข่าขาด เราแสดงออก เราสร้างตัวตนให้คล้ายภาพจำ

แต่เราก็กลับพบว่า ถึงเวลานั้น เราก็ยังไม่ใช่ศิลปิน เพราะเรามีแค่เปลือกนอก แต่เรายังไม่มีแม้แต่งานศิลปะดีๆ ซักชิ้นด้วยฝีมือเราเอง

เวลาผ่านไป เมื่อโตขึ้น เราจึงรู้ว่าสิ่งเหล่านั้นมันหาใช่หนทางแห่งการเป็นศิลปิน หาใช่แนวคิด หาใช่วิถี หาใช่เศษเสี้ยวของมัน จนกว่าจะถึงวันที่เราได้สร้างงานศิลปะ

คำว่าสร้างงานศิลปะ อาจไม่จำเป็นต้องเป็นภาพวาดอีกต่อไป ศิลปะมีหลายแขนง หลายศาสตร์ และหลายวิธีที่จะนำไปสู่ผลงานที่เป็นศิลปะ อาจเป็นการแสดง การขับร้อง การเขียน การพูด หรือแค่การคิดและถ่ายทอดมันออกมา

เวปของเพื่อนผม http://www.drawandstory.com/ มีงานศิลปะแน่ๆ และมีคำอธิบายประกอบอยู่บ้าง พอให้เราได้อ่าน หรือนึกภาพออก ถ้าลองเข้าไปดูและได้อ่าน เราจะพบว่า การใช้ชีวิตของเขาเป็นสามัญ เขาไม่ได้แตกต่าง ไม่แปลกแยก ไม่มีตัวตนสูงลิ่วจนใครเข้าไม่ถึง เป็นเพียงพ่อบ้านและคุณพ่อคนนึง ทำงาน เลี้ยงลูกเมีย กิน เที่ยว เล่น ปกติเฉกเช่นเรา อาจเพิ่มไปกว่านั้นบ้าง ตรงที่เขามีโอกาสได้สร้างงานศิลปะสีน้ำตามโอกาสอันควร

ต้องเล่าก่อนว่า เขาเองกลับมาเขียนสีน้ำได้สักพักใหญ่ ก่อนจะชักชวนผมร่วมด้วยบ้าง บางโอกาส แต่เขารักและชอบไปทางนี้มากกว่าผม ซึ่งมองเป็นแค่งานอดิเรก เขาจริงจังและพัฒนา จนกลายเป็นศิลปินสีน้ำได้เต็มตัว แม้จะไม่ได้แสดงออกแบบศิลปิน

ลองติดตามดูครับ

 260 total views,  2 views today

Share this post